Qədim zamanlardan uşaqların tərbiyəsində müxtəlif üsullardan istifadə olunsa da, onların heç də hamısı uğurlu nəticə vermir. Uşaqları çubuqla, kəmərlə döyür, küncə qoyurdular. Fiziki üsula gəlincə, pedaqoqların mövqeyi son dərəcə aydındır. Bəs küncə qoymaq?
Lent.аz xəbər verir ki, fiziki cəza ilə yanaşı, müasir psixoloqlar bu üsula da müsbət yanaşmırlar.
Hesab olunur ki, cəzanı küncdə çəkmək uşağın psixikasına xeyirdən daha çox ziyan vurur. Bu cür metodlar, uşaqların cəzalandırılması və ya onlara təzyiq göstərilməsi ilə əlaqələndirilən bir yanaşma kimi çıxış edir. Bu yanaşma ilk dəfə olaraq, uşaqlara qarşı təcavüzkar və sərt davranışların tətbiq edildiyi bir dövrdə inkişaf etməyə başlayıb. Bu tədbir, sərt və qəzəbli təmasda olduqları üçün uşaqları qorxudub.
Dini baxımdan
Nişanlar ənənəvi olaraq evlərin və mənzillərin künclərində yerləşir. Uşaq adətən cəzasını “qırmızı” ilə üzbəüz küncdə çəkməyə göndərilirdi. Valideynlərin fikrincə, bu, işıqdan və yaxşılıqdan müvəqqəti ayrılmağı simvollaşdırdığı üçün uşağın sözə qulaq asmağına kömək edib.
