Şair Mikayıl Müşfiq həyat yoldaşı Dilbər Axunzadə ilə tanış olmazdan əvvəl də Gəncəyə tez-tez gəlib, buranın təbiəti, dağlarından ilham alaraq, “Göygöl”, “Bulaq başında” kimi bir çox şeir və poemalar yaratmışdır.
Dilbərin xatirələrinə əsasən, Müşfiq Gəncəyə səyyahətlərinin birində vurğunu olduğu Gəncə dağlarını gəzmək, Turşsu bulağını görmək, suyundan içmək arzusuna düşdü. O, Gəncəli dostları ilə danışıb vaxt təyin etdi. Müşfiq dağları gəzib qayıtdıqdan sonra Dilbərə dedi: “Təəssüf ki, bizimlə getmədin. Heç bilsən, dağlarda nə aləm vardı…Turşsuyun yolu çox uzaq, həm də kələ-kötür idi. Getsən, yorulardın. Sarı yola qalxan cığırla gedirdik. Meşədə cığırların birləşdiyi yerdə kiçik bir astanada iki fıstıq ağacı bitmişdi. Onların hər ikisi bir boyda idi. Həmin ağacların dibində oturub dincəldik...Səni yanımda hiss etdim. Mənə elə gəldi ki, o iki ağacın biri sən, biri də mənəm. Birinci ağacın görkəmli yerinə “M.M.+D.A.”, ikinci ağacın görkəmli yerinə isə “D.A.+M.M.” hərflərini həkk etdim. Qoy bizim qarşılıqlı məhəbbətimiz dağların qoynunda əbədi yaşasın, dedim.”
Bundan sonra Müşfiq və yoldaşları yerin adını məhəbbət ağacı qoydular. 30 il sonra - 1969-cu ildə Müşfiqin dostu, gəncəli şair Oruc Qoşqarlı onun xatirəsinə “Məhəbbət ağacı” hekayəsini həsr edib.
Mənbələr:
