Şair Mikayıl Müşfiq həyat yoldaşı Dilbər Axunzadə ilə tanış olmazdan əvvəl Gəncəyə tez-tez gəlib, buranın təbiətindən, dağlarından ilham alaraq, "Göygöl", "Bulaq başında" kimi bir çox şeir və poemalar yaradıb.
Dilbərin xatirələrinə əsasən, Müşfiq Gəncəyə səyyahətlərinin birində vurğunu olduğu Gəncə dağlarını gəzmək, Turşsu bulağını görmək, suyundan içmək arzusuna düşüb. O, gəncəli dostları ilə danışaraq vaxt təyin edib, gəzməyə çıxıb. Müşfiq dağları gəzib qayıtdıqdan sonra Dilbərə deyib: "Təəssüf ki, bizimlə getmədin. Heç bilsən, dağlarda nə aləm vardı…Turşsuyun yolu çox uzaq, həm də kələ-kötür idi. Getsən, yorulardın. Meşədə cığırların birləşdiyi yerdə kiçik bir astanada iki fıstıq ağacı bitmişdi. Onların hər ikisi bir boyda idi. Həmin ağacların dibində oturub dincəldik...Səni yanımda hiss etdim. Mənə elə gəldi ki, o iki ağacın biri sən, biri də mənəm. Birinci ağacın görkəmli yerinə "M.M.+D.A.", ikinci ağacın görkəmli yerinə isə "D.A.+M.M." hərflərini həkk etdim. Qoy bizim qarşılıqlı məhəbbətimiz dağların qoynunda əbədi yaşasın, dedim."
Bundan sonra Müşfiq və yoldaşları həmin yerin adını məhəbbət ağacı qoyublar. 30 il sonra - 1969-cu ildə Müşfiqin dostu, gəncəli şair Oruc Qoşqarlı onun xatirəsinə "Məhəbbət ağacı" hekayəsini həsr edib.
