Gəncənin Ozan məhəlləsi böyüklüyünə və qədimliyinə görə şəhərin digər məhəllələrindən fərqlənir.
Gencexeber.az məlumat verir ki, indiki Mirzə Abbas Abbaszadə, Mahrasa bağı yaşayış massivi, Böyük Bağman qəsəbəsi, Firdovsi və Məhəmməd Pişnamazzadə küçələrinin müxtəlif hissələri vaxtilə Ozan məhəlləsini təşkil edirdi.
Məhəllə Ozan, habelə Dal Ozan kimi tanınan iki hissədən ibarətdir.
"Ozan" sözü oğuzların el şairi, nəğməkar, musiqiçi mənasını ifadə edir. Qədim eposumuz olan Dədə Qorqudda da "ozan" sözü işlədilir. Ozanların istifadə etdiyi türk milli simli çalğı aləti qopuz Azərbaycanda və digər türkdilli xalqlar arasında geniş yayılmışdır. XIV əsrdə qopuza "ozan" adı verilir və "ozançı" sözü yaranır. Daha sonra "ozan" sözü Azərbaycan və Kiçik Asiyada "aşıq", Orta Asiyada "baxşi" sözləri ilə əvəz olunur.
Orta əsr tarixçiləri Fəzlullah Rəşidəddin, Vəssaf və başqalarının verdiyi məlumatlara əsasən, Elxanilər dövründə (1258-1357) sənətkarlar ovzan adlandırılırdı. Həmçinin xalq sənətkarlarının yaşadığı yerlərə ovzan deyilməsi haqda məlumatlar var.
Ehtimal edilir ki, XVI-XVII əsrlərdə şəhərin indiki yerinə köçməsi zamanı qədim Gəncədə yaşayan ozanlar yeni yerdə öz qonşuluq və qohumluq əlaqələrini saxlamaq məqsədilə bir yerdə məskunlaşıblar və burada yenidən Ozan məhəlləsini salıblar.
Məhəllə sakinləri içməli suyu Ozan və Hacı Mir Qasım ağa kəhrizlərindən götürür, əkin yerlərini isə Xan arxı suyu ilə suvarardılar. Ozan kəhrizinin çəkilməsində Məşədi Böyük bəy, Əsgər bəy, Hacı Yəhya ağa və Məşədi Musanın xidmətləri olub.
Ozan məhəlləsində yerli sakinlərin vəsaiti hesabına inşa edilən Ozan məscidi də mövcuddur.
1804-cü ilin mayında bu məhəllədə 60 ev, 100 kişi və 105 qadın olmaqla 205 ozanlı qeydə alınıb. 1916-cı ilin məlumatlarına əsasən, Ozan məhəlləsində 792 ailə yaşayıb.
